Τι προσπερνάς σήμερα που σε 20 χρόνια θα θέλεις να ξαναζήσεις;

Κι αν σε 20 χρόνια θέλω όσο τίποτα να ξαναζήσω ένα από εκείνα τα απογεύματα που σήμερα κοιτάω το ρολόι και λέω «ακόμα έξι είναι;»

Στα 30 μου ήξερα πότε θα χαλάρωνα. Μόλις έμπαιναν δυο τρία πράγματα στη σειρά, θα είχα επιτέλους χρόνο να χαρώ τη ζωή μου. Στα 46 μου, αρκετά από εκείνα τα πράγματα έχουν μπει στη σειρά. Όσο για τα δυο τρία που μένουν, έχω να σου πω ότι ανανεώνονται με αξιοθαύμαστη συνέπεια.

Τις προάλλες έπιασα τον εαυτό μου να νοσταλγεί μια εποχή που, όσο τη ζούσα, περίμενα πώς και πώς ν’ αλλάξει. Αν με ρωτούσες τότε πώς περνάω, μάλλον θα σου έλεγα τι με κρατάει ξύπνιο τα βράδια. Αν με ρωτήσεις σήμερα τι θα ήθελα να ξαναζήσω από τότε, θα σου μιλήσω για κάτι που εκείνη την εποχή ούτε θα σκεφτόμουν να αναφέρω. Πώς γίνεται να περιγράφω τα ίδια χρόνια τόσο διαφορετικά;

Από αυτή την απορία ξεκίνησε το επεισόδιο. Κι εκεί που νόμιζα ότι είχα πιάσει κουβέντα με τον εαυτό μου στα 30, σκέφτηκα τον εαυτό μου στα 65. Αν μπορούσε να περάσει ένα απόγευμα εδώ, μαζί μου, τι θα ήθελε να κάνουμε; Έχω και μια μικρή υποψία για το πώς θα τον υποδεχόμουν. «Κάτσε λίγο να τελειώσω κάτι και είμαι όλος δικός σου».

Βέβαια, υπάρχει κι εκείνο το περίφημο «να απολαμβάνεις την κάθε στιγμή». Ωραίο ακούγεται. Υπάρχουν όμως και μέρες που γυρνάς κουρασμένος, όλοι θέλουν κάτι από σένα και το μόνο που θα απολάμβανες πραγματικά είναι δέκα λεπτά ησυχίας. Τι κάνεις τότε; Πώς δίνεις λίγη παραπάνω προσοχή στους ανθρώπους σου χωρίς να βάλεις κι άλλη μία δουλειά στη λίστα για αύριο; «Να πάρω ψωμί, να απαντήσω στα email, να εκτιμήσω τη ζωή».

Έλα να το σκεφτούμε παρέα. Κι όσο ακούς, κράτα κάπου στο μυαλό σου τι θα απαντούσες αν σε ρωτούσα «πώς πέρασες σήμερα;». Ειδικά αν το πρώτο που σου βγήκε ήταν «μια χαρά, τίποτα ιδιαίτερο».