Έχω μια καλή ζωή. Τότε γιατί νιώθω ότι κάτι μου λείπει;

Κι αν το πιο επικίνδυνο πράγμα στη ζωή σου δεν είναι να αποτύχεις, αλλά να συνηθίσεις τόσο πολύ αυτά που έχεις, ώστε να σταματήσεις να αναρωτιέσαι αν είναι πραγματικά αυτά που θέλεις; Κι αν το «μια χαρά είμαι» που λες τόσο συχνά στον εαυτό σου κρύβει κάτι που δεν θέλεις να παραδεχτείς;

Έχω μια καλή ζωή. Και δεν το λέω για να κάνω τον μετριόφρονα. Έχω πετύχει πράγματα για τα οποία είμαι περήφανος, έχω ανθρώπους που αγαπώ και έχω χτίσει μια καθημερινότητα που μου προσφέρει ασφάλεια. Οπότε γιατί υπάρχουν στιγμές που νιώθω ότι κάτι λείπει; Και το χειρότερο είναι ότι δεν μπορώ πάντα να εξηγήσω τι ακριβώς είναι αυτό.

Σε αυτό το επεισόδιο του Unfolding Ideas προσπαθώ να ξεμπερδέψω μια σκέψη που με απασχολεί όλο και περισσότερο. Μήπως έχω βολευτεί; Και αν ναι, είναι απαραίτητα κακό αυτό; Γιατί, εντάξει, ωραία ακούγονται όλα αυτά που λένε για το comfort zone, αλλά η πραγματική ζωή δεν είναι ένα motivational βίντεο με επική μουσική στο background. Έχει υποχρεώσεις, ευθύνες και λογαριασμούς που, δυστυχώς, δεν πληρώνονται με θετικές σκέψεις.

Το περίεργο είναι ότι δεν θέλω απαραίτητα να αλλάξω τη ζωή μου. Δεν ψάχνω έναν τρόπο να τα παρατήσω όλα και να ξεκινήσω από την αρχή. Υπάρχει όμως μια σκέψη που επιστρέφει ξανά και ξανά. Πότε η ασφάλεια γίνεται συνήθεια; Πότε η ηρεμία μετατρέπεται σε παραίτηση; Και πώς καταλαβαίνεις τη διαφορά όταν, απ' έξω τουλάχιστον, όλα φαίνονται να πηγαίνουν καλά;

Και κάπου εκεί η κουβέντα πηγαίνει λίγο βαθύτερα απ' όσο περίμενα. Γιατί αρχίζω να αναρωτιέμαι όχι μόνο τι θέλω να κάνω με τη ζωή μου, αλλά και πόσο χρόνο έχω πραγματικά για όλα αυτά που συνεχώς αναβάλλω. Και αν τελικά αυτό που μου λείπει δεν είναι κάτι μεγαλύτερο ή καλύτερο, αλλά κάτι πολύ πιο απλό που έχω σταματήσει να προσέχω.

Δεν έχω κάποια μαγική απάντηση. Ούτε θα σου πω να παραιτηθείς αύριο το πρωί, να κυνηγήσεις το πάθος σου και να ξεκινήσεις να πουλάς online courses από μια παραλία στο Μπαλί. Άλλωστε, αν είχα βρει τη συνταγή της τέλειας ζωής, μάλλον θα είχα λύσει πρώτα τα δικά μου ερωτήματα.

Αυτό το επεισόδιο είναι μια προσωπική κουβέντα για τις επιλογές μας, τον χρόνο που περνάει και εκείνη τη μικρή φωνή μέσα μας που μερικές φορές επιμένει ότι κάτι λείπει, ακόμα κι όταν δεν έχουμε κανέναν προφανή λόγο να παραπονιόμαστε.

Αν έχεις πιάσει ποτέ τον εαυτό σου να σκέφτεται «καλά είμαι, τι άλλο θέλω πια;», νομίζω ότι θα βρεις κάτι δικό σου σε αυτή την κουβέντα. Και ίσως, όταν τελειώσει το επεισόδιο, να αρχίσεις κι εσύ να βλέπεις λίγο διαφορετικά αυτή την τόσο αθώα φράση: «Μια χαρά είμαι».