Απέτυχα ως Founder. Κι όμως, ήταν το καλύτερο που μου συνέβη

Αν έχεις σκεφτεί ποτέ να ξεκινήσεις κάτι δικό σου, αλλά ταυτόχρονα έχεις ακούσει μια μικρή φωνή μέσα σου να λέει «και αν αποτύχω;», αυτό το επεισόδιο είναι για σένα. Γιατί σε αυτό το επεισόδιο δεν μιλάω για την ωραία εκδοχή της επιχειρηματικότητας. Μιλάω για την άλλη. Αυτή με τα χρέη, το άγχος, τα λάθη, τις λάθος αποφάσεις και εκείνη τη μαγική στιγμή που ανοίγεις το web banking με μισόκλειστα μάτια, λες και θα πεταχτεί από την οθόνη ένα τέρας από ταινία τρόμου.

Σε αυτό το επεισόδιο μοιράζομαι την ιστορία της πρώτης μου εταιρείας. Μιας software εταιρείας που ξεκίνησα όταν ήμουν 25 χρονών, με πολλή όρεξη, πολλή αφέλεια και, όπως αποδείχθηκε, επικίνδυνα λίγη γνώση για το πώς δουλεύει πραγματικά ένα business. Ήξερα να γράφω code. Ήμουν καλός τεχνικά. Το πρόβλημα ήταν ότι κανείς δεν με είχε ενημερώσει πως ο κώδικας από μόνος του δεν πληρώνει μισθούς, ενοίκια, φόρους και εκείνα τα υπέροχα πράγματα που λέγονται εισφορές.

Μιλάω για τα λάθη που έκανα. Για το πώς ξεκίνησα εταιρεία πιστεύοντας ότι η τεχνική ικανότητα αρκεί. Για το πώς μπορείς να έχεις πελάτες, projects και δουλειά, αλλά να μην έχεις καθόλου λεφτά στην τράπεζα. Για τη μεγάλη, σκληρή και καθόλου ρομαντική διαφορά ανάμεσα στις πωλήσεις και στις εισπράξεις.

Spoiler: οι πωλήσεις φαίνονται ωραίες στα χαρτιά. Οι εισπράξεις πληρώνουν τους λογαριασμούς.

Μιλάω επίσης για τα χρέη. Όχι θεωρητικά, όχι από απόσταση ασφαλείας, αλλά όπως τα ζει κάποιος που τα κουβαλάει κάθε μέρα. Για εκείνο το βάρος στο στομάχι που δεν φεύγει εύκολα. Για τη ντροπή που ένιωσα όταν κάτι που είχα φτιάξει απέτυχε. Και για το πώς, όταν είσαι founder, δεν νιώθεις απλώς ότι απέτυχε η εταιρεία. Νιώθεις ότι απέτυχες εσύ. Προσωπικά. Σαν άνθρωπος. Που φυσικά δεν ισχύει, αλλά δοκίμασε να το εξηγήσεις αυτό στον εικοσιεπτάχρονο εαυτό σου ενώ κοιτάει λογαριασμούς.

Το περίεργο όμως είναι ότι, όσο δύσκολη κι αν ήταν αυτή η εμπειρία, σήμερα τη βλέπω ως ένα από τα καλύτερα πράγματα που μου συνέβησαν. Όχι γιατί ήταν ωραία. Δεν ήταν. Όχι γιατί θα ήθελα να την ξαναζήσω. Ευχαριστώ, δεν θα πάρω. Αλλά γιατί με άλλαξε. Με έκανε καλύτερο developer, καλύτερο επαγγελματία, καλύτερο manager και, κυρίως, με έκανε να καταλάβω πολύ καλύτερα τι σημαίνει ευθύνη.

Σε αυτό το επεισόδιο δεν θα ακούσεις το κλασικό «κυνήγα το όνειρο σου και όλα θα πάνε τέλεια». Γιατί μπορεί να μην πάνε τέλεια. Μπορεί να αποτύχεις. Μπορεί να χάσεις λεφτά. Μπορεί να φας τα μούτρα σου με έναν τρόπο τόσο εντυπωσιακό που θα αξίζει σχεδόν χειροκρότημα. Αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι τελείωσε η ιστορία. Μερικές φορές, αυτό που μοιάζει με τέλος είναι απλώς το πιο άβολο, ακριβό και αγχωτικό πρώτο κεφάλαιο μιας πολύ καλύτερης συνέχειας.

Αν είσαι developer, αν σκέφτεσαι να ξεκινήσεις κάτι δικό σου, αν φοβάσαι την αποτυχία ή αν απλώς θες να ακούσεις μια αληθινή ιστορία για το τι μπορεί να πάει στραβά όταν πιστεύεις ότι «αφού ξέρω να γράφω κώδικα, πόσο δύσκολο μπορεί να είναι το business;», τότε αυτό το επεισόδιο είναι για σένα. Και ναι, η απάντηση είναι: αρκετά δύσκολο. Πάρα πολύ δύσκολο. Γελοία δύσκολο, μερικές φορές.